آسفالت چیست

آسفالت به ماده ای می گویند که از شن و ماسه و قیر که یک ماده چسباننده است تشکیل شده است. با توجه به کاربرد آسفالت و مصارف آن در جاده ها و پشت بام ها و باند فرودگاهها و غیره به صورت‌های گوناگون ساخته می‌شود. معروفترین نوع آسفالت یا همان قیرگونی، آسفالت گرم یا بتن آسفالتی گرم است.

آسفالت

آسفالت

آسفالت با توجه به کاربرد آن به سه نوع آسفالت سرد و گرم ، آسفالت حفاظتی تقسیم‌ می‌شود:

در ذیل به اختصار هر کدام را مورد بررسی قرار می دهیم.

  1. آسفالت گرم 

    آشناترین نوع آسفالت همان آسفالت گرم یا بتن آسفالتی گرم می باشد.

انواع آسفالت گرم

آسفالت رویه (توپکا)، آسفالت آستر (بیندر)، اساس قیری، ماسه آسفالت و آسفالت متخلخل.

آسفالت رویه (توپکا)

آسفالت رویه در تماس مستقیم با بارهای وارده مانند ترافیک و عوامل جوی قرار می‌گیرد. از اینرو بسیار پر اهمیت است که طوری طراحی شود که در مقابل عوامل جوی پایایی و مقاومت لازم برخوردار باشد. در این نوع آسفالت حداکثر اندازه سنگدانه‌ها بین ۸ تا ۱۹ میلیمتر می باشد و اساس قیری در این نوع آسفالت ، دانه بندی ریزتر ، فضای خالی سنگدانه‌های زیادتر و در نتیجه قیر بیشتر است.

آسفالت آستر (بیندر)

این آسفالت بین رویه و قشرهای آسفالتی زیر آن قرار می‌گیرد. دانه‌بندی در آن درشت‌تر از آسفالت رویه و مقدار قیر آن کمتر می باشد. حداکثر اندازه سنگدانه‌ها در اینو نوع اسفالت بین ۱۹ تا ۵ میلیمتر است. موارد کاربرد آن در ترافیک خیلی سنگین، از جمله در  بنادر و اسکله‌ها استفاده می شود.

اساس قیری

اساس قیری دارای دانه‌بندی درشتتر و مقدار قیر آن کمتر از آسفالت آستر و رویه است. این آسفالت می‌تواند به عنوان اولین قشر روسازی آسفالتی قرار گیرد. حداکثر اندازه سنگدانه‌ها ۵۰  تا ۷۵میلیمتر ۷۵ میلیمتر قابل اجرا می باشد. استفاده از اساس قیری جز برای شرایط خاص، قابل اجرا نیست.

ماسه آسفالت

ماسه آسفالت از ماسه طبیعی شسته یا ماسه شکسته یا مخلوطی از این دو با قیر خالص تهیه می‌شود. این مخلوط آسفالتی را می‌توان به ضخامت حداقل ۱۵ میلیمتر اجرا کرد. مقاومت ماسه آسفالت در مقایسه با مقاومت سایر مخلوط‌های آسفالتی گرم و بتن آسفالتی کمتر است، به همین خاطر برای ترافیک سبک، متوسط استفاده می شود.

آسفالت متخلخل

این آسفالت از اختلاط قیر خالص اصلاح شده با مصالح سنگی صد در صد شکسته دارای دانه ‌بندی باز در کارخانه آسفالت گرم تهیه و با ضخامت حدود ۲۵ تا ۴۰ میلیمتر اجرا می ‌شود. این آسفالت، جزو سیستم روسازی محسوب نمی ‌شود. از مزایای این آسفالت می توان به :

  • باعث تخلیه سریع آب‌های سطحی می شود. ایمنی بیشتر در عبور و مرور را دارد. در این نوع آسفالت کمترین پدیده پاشش و و پخش آب را دارد. رویه آسفالت متخلخل در حالت خشک و حتی بارندگی، مانع از انعکاس نور چراغ‌ های جلوی خودروهای مقابل می ‌شود.

          ۲٫ آسفالت حفاظتی:

آسفالت‌های حفاظتی‌ نوعی از رویه ‌سازی آسفالتی است که برای سطح راه‌های شنی یا آسفالتی از آن استفاده می شود . ضخامت این نوع رویه‌سازی، حداکثر ۲۵۵ میلیمتر .

کاربرد آسفالت حفاظتی

آسفالت‌های حفاظتی برای غیر قابل نفوذ کردن بستر راهها، جلوگیری از گرد و غبار، افزایش تاب سایشی و لغزشی راهها و نیز بهسازی موقت رویه‌های موجود آسفالتی و بتنی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

انواع آسفالت‌های حفاظتی

سه نوع تقسیم می شوند :

  • سطحی یک یا چند لایه‌ای
  • سیلکت‌ها یا اندودهای آب بند
  • غبارنشانی و روغ نپاشی راه (برای جلوگیری از گرد و غبار و تثبیت راه‌های خاکی)
  1. آسفالت سرد :

آسفالت‌ سرد از مخلوط کردن  مصالح سنگی با قیر (قیر محلول، امولسیون) بدست می آید.

انواع آسفالت سرد

آسفالت سرد را  می توان برحسب روش تهیه و اجرا  به دو دسته آسفالت سرد کارخانه ‌ای و آسفالت سرد مخلوط در محل تقسیم کرد.